Monday, December 5, 2016

“Mountain of lies…”

"Mountain of lies…"

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

Fatma Azgin has always been an innovator, a problem solver, someone who can see not one but five steps ahead… She constantly reads and writes, contributes in the creation of different groups, always listens to others, always makes proposals, always actively involved in politics, in gender issues, in peacebuilding… She runs a TV programme every week, writes a column in Yeniduzen every week, she teaches pharmacy at a university, runs her own pharmacy and has time for peacebuilding since peacebuilding is her lifestyle…
What is unique about Fatma Azgin is that she constantly supports those who don't have a voice for this or that reason, she constantly supports younger generations, she constantly supports peacebuilding efforts…
She was one of my "mentors" when I began getting actively involved in the women's and peace movements always giving me support…
Women like Fatma Azgin are not raised easily – she is a well-respected writer, a pharmacist, leader of the Turkish Cypriot Pharmacists' Union for many years in the past, leader of the Conflict Resolution Trainers' Group in the 90s…
She was one of the founders of Hands Across the Divide, the first bicommunal women's NGO in Cyprus that was registered in London in 2001 since at that time we could not register it Cyprus, on either side due to its unique bi-communal character. During our work with her as peace activists at the Hands Across the Divide, we would go out in the streets when the big crowds had not started yet, we would stand in the streets with placards in our hands, calling for peace, for reunification of our island – we would demonstrate when Denktash and Clerides were having dinner for the first time back in 1999 flying pigeons and expressing our desire for peace…
A peace activist does not work only in her own community – a peace activist needs connections with the other communities as well… Fatma Azgin always had good friends among Greek Cypriots and she would plan things bi-communally, as well as mono-communally… When checkpoints were opened back in 2003, going on holidays, visiting friends, always crossing the partition line would be her lifestyle – not a slogan but something that you experience…
On the 24th of November 2016, our good friend Fatma Azgın writes an article called "Mountain of Lies…" that is published in Yeniduzen newspaper… I want to share with you the words of an experienced peace builder, a peace activist, a woman of this land who spent years working for peace voluntarily…
Here is her article:
"The talks in Switzerland which were said to have been held with the aim of solving the Cyprus problem, started with a great deal of hope and pumping up of an expectation of a successful outcome; and at the end it was defused and thrown back to the island just like a flat tire. If you have the strength and the patience now watch the attempts of counter accusations being thrown by each side and the attempts of their patriotic shows in a bid to justify themselves to their respective communities. Shows that will have plenty of pride, selfishness, arrogance, vanity; and will aim at establishing a supremacy.
The best thing to do is not to listen and follow those who have negotiated and failed to attain a result. Because everything that is said will be the manifestation of the show of power of the authority which has nothing to do with the truth. They do not know that the only thing that will most empower the authorities is to speak the truths. You attain power when you speak the truth.
Our island, country is still here. We need to keep our morale high. Because those who choose breaking an agreement instead of making one will try to justify themselves by way of trying to demoralise the people of the island, to depress, confuse them and by spreading the disease of nationalism and discrimination. We must never rise to the bait. Honest people are in favour of social justice, humanism, facts. We must not allow the efforts aimed at polluting their minds and souls.
We must remember that the game has never changed. We must be aware that this time too intrigues are being deployed not for the happiness and peace of the Cypriot people, but for the interests of other countries. We should know that the negotiating table was not overturned because of us and take a deep breath. Let us refer the bad spirits who have interceded to the nature. Let us look into how we can best live and most comfortably in our island and see if we have any alternatives left. At the same time let us evaluate what kind of damages this game of power could cause to us. Let us bear in mind that with the "Hatayization" of North Cyprus the EU membership of the Turkish Cypriots could be ended. Let us think that this blessing may not last forever. Let us abandon the roles of pro-Eu with passports and pro-unification with Turkey when it comes to our deeds.
The reason why other chronic problems that continued in other parts of the world for years, for centuries ended up with peace is that positions, one sided interests, fears, excuses, lacks of security, tactics aimed at establishing an advantage over the opposite side, hate were not pushed on to the negotiating with a posture which claimed genuine thought was given to them... Facts were.
In the peace efforts literature this style, this way of negotiating where the main facts are not talked are called "Mountain of lies". It is impossible to find a problem that was solved with this solution. In order to reach a peace agreement you need to dig the "Mountain of lies" right to the bottom, take out the facts at the bottom and put them on the top of that mountain over the top of those lies. With the power of the facts and with the awakening and lurch that come in there, it is possible to destroy the mountain of lies.
As a result, what we need to do now is to chase not the lies but the reality and pull ranks for that purpose.
Let us hear what the wise people have to say:
"Nobody is going to pour truth into your brain. It's something you have to find out for yourself." Noam Chomsky
"During times of universal deceit, telling the truth becomes a revolutionary act." George Orwell"

25.11.2016

Photo: Fatma Azgın at a peace demonstration in 1999…

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 4th of December 2016, Sunday.

«Βουνό από ψέματα…»

«Βουνό από ψέματα…»

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Η Fatma Azgin πάντα ήταν πρωτοπόρος, λύτης προβλημάτων, κάποια που μπορεί να δει όχι ένα αλλά πέντε βήματα μπροστά… Διαβάζει και γράφει ασταμάτητα, συμβάλλει στη δημιουργία διαφόρων ομάδων, πάντοτε ακούει τους άλλους, πάντοτε κάνει προτάσεις, πάντοτε συμμετέχει ενεργά, στην πολιτική, σε θέματα ισότητας των φύλων, στην οικοδόμηση της ειρήνης… Έχει εβδομαδιαίο τηλεοπτικό πρόγραμμα, διατηρεί εβδομαδιαία στήλη στην εφημερίδα Yeniduzen, διδάσκει φαρμακευτική σε πανεπιστήμιο, διατηρεί το δικό της φαρμακείο και έχει χρόνο για δραστηριότητες για οικοδόμηση της ειρήνης αφού η οικοδόμηση της ειρήνης είναι ο τρόπος ζωής της…
Αυτό που είναι μοναδικό στη Fatma Azgin είναι ότι υποστηρίζει συνεχώς εκείνους που δεν έχουν φωνή για τον ένα ή τον άλλο λόγο, συνεχώς υποστηρίζει τις νεότερες γενιές, συνεχώς υποστηρίζει τις προσπάθειες οικοδόμησης ειρήνης…
Ήταν μια από τους «μέντορες» μου όταν ξεκίνησα να εμπλέκομαι ενεργά στα γυναικεία κινήματα και τα κινήματα ειρήνης υποστηρίζοντας με συνεχώς…
Γυναίκες όπως τη Fatma Azgin είναι σπάνιες – είναι μια αξιοσέβαστη συγγραφέας, μια φαρμακοποιός, για πολλά χρόνια ηγέτης της Συντεχνίας Τουρκοκύπριων Φαρμακοποιών, ηγέτης της Ομάδας Εκπαιδευτών Επίλυσης Συγκρούσεων τη δεκαετία του '90…
Ήταν μια από τις ιδρύτριες του Hands Across the Divide, της πρώτης δικοινοτικής ΜΚΟ γυναικών στην Κύπρο που εγγράφτηκε στο Λονδίνο το 2001, αφού τότε δεν μπορούσαμε να \ την εγγράψουμε στην Κύπρο σε καμιά πλευρά λόγο του δικοινοτικού χαρακτήρα. Στη διάρκεια του έργου μας μαζί ως ακτιβίστριες ειρήνης στο Hands Across the Divide, βγαίναμε στους δρόμους πριν να ξεκινήσουν οι μεγάλες μάζες να κατεβαίνουν στους δρόμους, στεκόμασταν στους δρόμους με τα πλακάτ στα χέρια μας, ζητώντας ειρήνη, την επανένωση του νησιού μας – διαδηλώναμε όταν ο Ντενκτάς και ο Κληρίδης δειπνούσαν μαζί για πρώτη φορά το 1999, αφήνοντας περιστέρια να πετάξουν και εκφράζοντας τον πόθο μας για ειρήνη…
Μια ακτιβίστρια ειρήνης δεν εργάζεται μόνο στη δική της κοινότητα – μια ακτιβίστρια ειρήνης χρειάζεται συνδέσεις και με τις άλλες κοινότητες… Η Fatma Azgin πάντοτε είχε καλούς φίλους Ελληνοκύπριους και οργάνωνε εκδηλώσεις τόσο δικοινοτικές όσο και μονο-κοινοτικές… Με τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων το 2003, οι διακοπές, οι επισκέψεις σε φίλους, το πέρασμα της διαχωριστικής γραμμής ήταν πάντοτε ο τρόπος ζωής της – όχι ένα σλόγκαν, αλλά κάτι που βίωνε…
Στις 24 Νοεμβρίου 2016, η καλή μας φίλη Fatma Azgin γράφει ένα άρθρο με τίτλο «Βουνό από ψέματα» που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Yeniduzen… Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τα λόγια μιας έμπειρης οικοδόμου ειρήνης, μιας ακτιβίστριας ειρήνης, μιας γυναίκας αυτής της γης που για χρόνια εργάζεται εθελοντικά για την ειρήνη…
Αυτό είναι το άρθρο της:
«Οι συνομιλίες στην Ελβετία, που λέγεται ότι πραγματοποιήθηκαν με στόχο την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, ξεκίνησαν με πολλή ελπίδα και αύξηση της προσδοκίας μιας επιτυχημένης έκβασης και στο τέλος ξεφούσκωσε και ρίχθηκε πίσω στο νησί σαν ένα σκασμένο λάστιχο. Αν έχετε τη δύναμη και την υπομονή τώρα παρακολουθείστε τις προσπάθειες επίρριψης ευθυνών από τη μια πλευρά στην άλλη και τις προσπάθειες των πατριωτικών τους παραστάσεων σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσουν τους εαυτούς τους στις αντίστοιχες κοινότητες τους. Παραστάσεις που θα έχουν αρκετή περηφάνια, εγωισμό, αλαζονεία, ματαιοδοξία και θα στοχεύουν στη θέσπιση υπεροχής.
Το καλύτερο πράγμα είναι να μην ακούτε και να μην ακολουθείτε εκείνους που έχουν διαπραγματευτεί και απέτυχαν να έχουν αποτέλεσμα. Διότι όλα όσα λέγονται θα είναι η εκδήλωση της επίδειξης ισχύος και εξουσίας και δεν έχει να κάνει τίποτε με την αλήθεια. Δεν ξέρουν ότι το μόνο πράγμα που θα ενδυναμώσει περισσότερο τις αρχές είναι να μιλήσουν τις αλήθειες. Η δύναμη επιτυγχάνεται όταν λες την αλήθεια.
Το νησί μας, η χώρα μας είναι ακόμα εδώ. Πρέπει να διατηρήσουμε ψηλά το ηθικό μας. Διότι εκείνοι που επιλέγουν να σπάσουν μια συμφωνία αντί να κάνουν μια συμφωνία θα προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν τους εαυτούς τους προσπαθώντας να κάμψουν το ηθικό του κόσμου στο νησί, να τους προκαλέσουν κατάθλιψη, να τους συγχύσουν και να σκορπίσουν την αρρώστια του εθνικισμού και των διακρίσεων. Ποτέ δεν πρέπει να τσιμπήσουμε το δόλωμα. Οι έντιμοι άνθρωποι υποστηρίζουν την κοινωνική δικαιοσύνη, τον ανθρωπισμό, τα δεδομένα. Δεν πρέπει να αφήσουμε τις προσπάθειες που αποσκοπούν στο να λερώσουν τα μυαλά και τις ψυχές τους.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι το παιγνίδι δεν έχει αλλάξει ποτέ. Πρέπει να έχουμε επίγνωση ότι και αυτή τη φορά έχουν αναπτυχθεί ίντριγκες όχι για την ευτυχία και την ειρήνη των Κυπρίων αλλά για τα συμφέροντα άλλων χωρών. Πρέπει να ξέρουμε ότι το τραπέζι των διαπραγματεύσεων δεν ανατράπηκε εξαιτίας μας και να πάρουμε μια βαθιά ανάσα. Ας αναφερθούμε σε κακή διάθεση που διαμεσολάβησε στη φύση. Ας εξετάσουμε το πως μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα και πιο άνετα στο νησί μας και να δούμε αν μας απόμειναν κάποιες εναλλακτικές λύσεις. Ταυτόχρονα ας αξιολογήσουμε το είδος της ζημιάς που θα μπορούσε να μας επιφέρει αυτό το παιγνίδι ισχύος. Ας λάβουμε υπόψη ότι με την «Χαταϊ-οποίηση» (προσάρτηση της Αντάκιας από την Τουρκία το 1938) της βόρειας Κύπρου η ιδιότητα του μέλους της ΕΕ των Τουρκοκυπρίων μπορεί να παύσει. Ας σκεφτούμε ότι αυτή η ευλογία μπορεί να μην διαρκέσει για πάντα. Ας εγκαταλείψουμε τους ρόλους των «υπέρ της ΕΕ με διαβατήρια» και «υπέρ της ένωσης με την Τουρκία» όταν πρόκειται για τον τρόπο που δρούμε.
Ο λόγος για τον οποίο άλλα χρόνια προβλήματα σε άλλα μέρη του κόσμου, που συνεχίστηκαν για χρόνια, για αιώνες, κατέληξαν με ειρήνη, είναι ότι οι θέσεις, τα μονομερή συμφέροντα, οι φόβοι, οι δικαιολογίες, η έλλειψη ασφάλειας, οι τακτικές που είχαν στόχο τη δημιουργία πλεονεκτήματος σε σχέση με την άλλη πλευρά, το μίσος, δεν σπρώχτηκαν στη διαπραγμάτευση με μια στάση που ισχυριζόταν γνήσια σκέψη για αυτά… Υπήρχαν μόνο τα δεδομένα.
Στις προσπάθειες για ειρήνη, οι διατυπώσεις αυτού του στυλ, η διαπραγμάτευση με αυτό τον τρόπο, όπου τα κύρια δεδομένα δεν συζητούνται, ονομάζονται «Βουνό από ψέματα». Είναι αδύνατο να βρεις ένα πρόβλημα που έχει λυθεί με αυτό τον τρόπο. Για να επιτευχθεί μια συμφωνία ειρήνης, πρέπει να σκάψεις το «Βουνό των ψεμάτων» μέχρι τη βάση του, να βγάλεις τα δεδομένα από τη βάση του και να τα βάλεις στην κορυφή εκείνου του βουνού πάνω από εκείνα τα ψέματα. Με τη δύναμη των δεδομένων και με την αφύπνιση και το λάκτισμα που έρχεται, είναι δυνατό να καταστραφεί το βουνό από ψέματα.
Ως αποτέλεσμα, αυτό που χρειάζεται να κάνουμε τώρα είναι να κυνηγήσουμε όχι τα ψέματα αλλά την πραγματικότητα και να κινήσουμε δυνάμεις προς αυτό.
Ας ακούσουμε αυτά που λένε οι σοφοί:
«Κανένας δεν πρόκειται να χύσει την αλήθεια στο μυαλό σου. Είναι κάτι που πρέπει να μάθεις μόνος σου.» Noam Chomsky
«Σε περιόδους καθολικής εξαπάτησης, το να λες την αλήθεια καθίσταται επαναστατική πράξη.» George Orwell»

Photo: Η Fatma Azgin σε μια διαδήλωση για την ειρήνη το 1999

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 4th of December 2016, Sunday.

Tuesday, November 29, 2016

Stories from Galatia…

Stories from Galatia…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

We sit together, on the same couch, outside in the garden with Christina, listening to my reader, mesmerized, amazed like two children listening to a grandfather telling mystic stories, horrifying stories, stories from the past, stories that are real but no one seems to care about...
We have our dear friend Ferah Kaya with us who has painted a picture called "Christina" about the Galatia Lake… In the picture there is a little girl symbolizing Christina Pavlou Solomi Patsia looking onto to the lake… In this lake was a mass grave and there has always been information that there is more buried here, among them perhaps Christina's "missing" brother and father…
We are in Galatia, the Turkish Cypriot village in Karpaz that was sort of the "nightmare" of 1974 for Greek Cypriots since many went "missing" from here…
Galatia was a stronghold – but Galatia was not just Galatia – just like Chatoz, it was a centre that hosted Turkish Cypriots serving their military service from different villages…
When war struck in 1974, some villagers from other villages came here and so did commanders we learn…
"We had six commanders from Turkey" he says…
"What?!"
"Yes! They left the surrounding villages and they came here… Could we open our mouth? No! No way! We could not open our mouth… We could not speak…"
There had been a Turkish Cypriot commander who, after the war began in 1974 took his men and came to Galatia…
"Some of these commanders had ordered him to be killed! Do you believe that? Yes! But I managed to save him… I said, "Give him to my post and I will take care…" So, I took him under my wings and he was okay… But they didn't like him, some of these Turkish commanders because he had left his village and came to Galatia…"
Christina also has stories from that time…
"A villager of ours from Komikebir, a Turkish Cypriot called Ahmet went to fetch my father… My father was a prisoner of war in Galatia… We had two mills, a mill for the flour, a mill for olive oil…
So, Ahmet went there and asked the commander to please allow my father to go and start the mill because Ahmet didn't know how to start the mill. So, they told him, "You want him? Go inside the club and stay there if you want him..." So, the guy got terrified and left…"
Galatia, the village of secrets mesmerizes us…
"What about Livadia?" I ask my reader… "What was its position? Why did they take for instance the priest from Davlos there instead of Galatia? And then killed him there and buried him in a well… What was so special about Livadia?"
"Nothing special about Livadia" he says… "The centre was Galatia… All orders went from Galatia… Livadia was just part of Galatia… I told you we had six commanders from Turkey in 1974… What else you want me to say?"He starts talking about a "missing" Greek Cypriot from Yialousa…
"Actually they beat him up in Yialousa, in the police station and killed him there… But they took his dead body to Galatia… So he is buried somewhere here" he says…
"But I always thought he had been buried in Yialousa…"
"No, no… They took his dead body and even some commander was angry with them about why they had beaten him to death…"
The conversation shifts to what he has been doing, this wonderful reader of mine, in the past six months…
He has been the core person helping us in the area of Galatia and surrounding villages. He has shared many times what he knows about possible burial sites and also information about who might know these things both with us and with the officials of the Cyprus Missing Persons' Committee…
He says:
"In the recent weeks, a woman investigator from the Cyprus Missing Persons' Committee came to see me and asked me a lot of questions and asked me about what I had told you previously and I shared what I know with her… She wanted me to show her some possible burial sites and again I went and showed her…
I also visited various times and I continue to go almost every other day to the Galatia Lake where the excavation team of the Cyprus Missing Persons' Committee is and I share with them what I know about possible burial sites in this lake…
As you know there is a small house within the lake and in front of this house one or two "missing" persons might be buried. They must also investigate around the gandjelli about possible burials – I have told this to the excavation team there…
The area behind the house towards the cliff, towards the village must also be explored since some "missing" Greek Cypriots might be buried there… I remember that you had come and shown this place to the CMP back in 2010 together with a witness… But this place has not been excavated yet…
If you remember the boridja I had shown you, the carob tree – there had been some digging with no results… I have spoken with some witnesses about this boridja and I have told the woman investigator of the Turkish Cypriot office of the CMP that they must look under the road there. The possible burial site here might have stayed under that road because that road did not exist in 1974 – it was built after as a dirt track road… They need to investigate that area very carefully.
Years ago, you will remember that I have insistently told you and the CMP that there might be a second mass grave in the lake where they had found the first mass grave… I have told the excavation team now that they need to dig deep, not just few feet but they need to dig at least 10 feet deep… If they have not removed the second mass grave from there, they should be there…
You will remember that I had shown a palloura to you near the road between Livadia and Galatia… I believe that they should dig behind the palloura to see if there is someone buried there… There is information that one person might be buried there…
I had also shared what I knew with an archaeologist from the CMP who lives in our area about the well in Livadia where they have found the remains of three "missing" persons… I am very happy that what I have told them came out to be true and the remains of three "missing" persons have been found there… This made us happy… The person who had buried them had told me personally where the burial site was and I had run to the archaeologist to tell him to go back, not to leave this field, to dig 20 meters from where they had dug and left… I insisted that they should not leave this field and go back… Finally they got back and dug in the area that I had told them and I am so happy they found the remains…"
Another reader insists that there is more "missing" buried in the field where the CMP have found the remains of three persons in Livadia…
He insists that they should go back and dig the other part of the field that has not been excavated…
"Look" he says, "I was just sitting there and I heard them conversing between themselves, without flinching… I was even afraid to breathe… One of them who was involved in the killings said, "Hey! You know what? They found three there… But they did not dig the other side of the field!!!" So I immediately thought of calling you… Please, please, please… They need to go back to Livadia and dig again the field in the places that we had shown you… They haven't done any excavations there… They should be looking for a well with a mouth that is not round but rectangular… I believe from what I have heard that there are more buried in that field… Please ask the officials of the CMP not to leave the area… There should be more people buried in that field and in Livadia…"
We leave to go back to Nicosia with Christina Pavlou Solomi Patsia… We will continue to come to Galatia and try to continue our investigations… Until there is nothing more to investigate we will continue to come…
I thank my readers who are helping us with this and want to express how grateful we are for their humanitarian approach…

5.11.2016

Photo: Christina and Ferah at the Galatia Lake…

(*) Article published on the 27th of November 2016, Sunday in POLITIS newspaper.

Ιστορίες από τη Γαλάτεια…

Ιστορίες από τη Γαλάτεια…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Καθόμαστε μαζί, στον ίδιο καναπέ, έξω στον κήπο μαζί με τη Χριστίνα, και ακούμε σαγηνευμένες, κατάπληκτες σαν δύο μικρά παιδιά τον αναγνώστη μου, ένα παππού που εξιστορεί μυθιστορίες, ιστορίες τρόμου, ιστορίες από το παρελθόν, ιστορίες που είναι αληθινές αλλά κανένας δεν φαίνεται να νοιάζεται για αυτές…
Έχουμε μαζί μας την αγαπητή μας φίλη Ferah Kaya που έχει ζωγραφίσει ένα πίνακα για τη Λίμνη στη Γαλάτεια με ονομασία «Χριστίνα»… Στον πίνακα απεικονίζεται ένα μικρό κορίτσι που συμβολίζει τη Χριστίνα Παύλου Σολωμή Πατσιά που κοιτάζει τη λίμνη… Στη λίμνη αυτή υπήρχε ένας μαζικός τάφος και υπήρχαν πάντα πληροφορίες ότι περισσότερα άτομα είναι θαμμένα εδώ, ανάμεσα τους ίσως και οι «αγνοούμενοι» αδελφός και πατέρας της Χριστίνας…
Είμαστε στη Γαλάτεια, το τουρκοκυπριακό χωριό στην Καρπασία που για τους Ελληνοκύπριους ήταν ο «εφιάλτης» του 1974 αφού πολλοί από εδώ έγιναν «αγνοούμενοι»…
Η Γαλάτεια ήταν ένα προπύργιο – όμως η Γαλάτεια δεν ήταν μόνο η Γαλάτεια – όπως το Τζιάος ήταν το κέντρο που φιλοξενούσε τους Τουρκοκύπριους που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία από διαφορετικά χωριά…
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος το 1974, κάποιοι χωρικοί από άλλα χωριά ήρθαν εδώ, όπως επίσης και διοικητές από ότι μάθαμε…
«Είχαμε έξι διοικητές από την Τουρκία» λέει…
«Τι;!»
«Ναι! Έφυγαν από τα τριγύρω χωριά και ήρθαν εδώ… Μπορούσαμε να ανοίξουμε το στόμα μας; Όχι! Κατ' ουδένα λόγο! Δεν μπορούσαμε να ανοίξουμε το στόμα μας… Δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε…»
Υπήρχε ένας Τουρκοκύπριος διοικητής ο οποίος μετά την έναρξη του πολέμου το 1974, πήρε τους άντρες του και ήρθε στη Γαλάτεια…
«Κάποιοι από αυτούς τους διοικητές είχαν διατάξει να σκοτωθεί! Μπορείς να το πιστέψεις; Ναι! Αλλά κατάφερα να τον σώσω… Είπα «Δώστε τον στο πόστο μου και θα το φροντίσω…» Έτσι τον πήρα υπό την προστασία μου και ήταν εντάξει… Όμως δεν άρεσε σε κάποιους από αυτούς τους Τούρκους διοικητές διότι είχε φύγει από το χωριό του και ήρθε στη Γαλάτεια…»
Η Χριστίνα επίσης έχει ιστορίες από εκείνη την εποχή…
«Ένας συγχωριανός από την Κώμη Κεπήρ, ένας Τουρκοκύπριος που ονομαζόταν Ahmet πήγε να φέρει τον πατέρα μου… Ο πατέρας μου ήταν αιχμάλωτος πολέμου στην Γαλάτεια… Είχαμε δύο μύλους, ένα για το αλεύρι και ένα για το ελαιόλαδο…
Έτσι ο Ahmet πήγε εκεί και ζήτησε από το διοικητή να αφήσει τον πατέρα μου να πάει και να ξεκινήσει τον μύλο διότι ο Ahmet δεν ήξερε πως να ξεκινήσει το μύλο. Του είπαν, «Τον θέλεις; Πήγαινε μέσα στο σύλλογο και μείνε εκεί αν τον θέλεις…» Έτσι τρομοκρατήθηκε και έφυγε…»
Η Γαλάτεια, το χωριό των μυστικών μας μαγεύει…
«Και τα Λειβάδια;» ρωτώ τον αναγνώστη μου… «Ποια ήταν η θέση του χωριού; Γιατί για παράδειγμα πήραν εκεί τον ιερέα από το Δαυλό παρά στη Γαλάτεια; Και μετά τον σκότωσαν εκεί και τον έθαψαν σε ένα πηγάδι… Τι ήταν τόσο ιδιαίτερο σχετικά με τα Λειβάδια;»
«Τίποτε το ξεχωριστό στα Λειβάδια» λέει… «Το κέντρο ήταν η Γαλάτεια… Όλες οι διαταγές έρχονταν από τη Γαλάτεια… Τα Λειβάδια ήταν μέρος της Γαλάτειας… Σου είπα, είχαμε έξι διοικητές από την Τουρκία το 1974… Τι άλλο με θέλεις να πω;»
Αρχίζει να μιλά για ένα «αγνοούμενο» Ελληνοκύπριο από τη Γιαλούσα…
«Κατ' ακρίβεια τον έδειραν στη Γιαλούσα, στον αστυνομικό σταθμό και τον σκότωσαν εκεί… Όμως πήραν το νεκρό του σώμα στη Γαλάτεια… Έτσι είναι θαμμένος κάπου εδώ» λέει…
«Όμως πάντοτε νόμιζα ότι είχε θαφτεί στη Γιαλούσα…»
«Όχι, όχι… Πήραν το νεκρό του σώμα και επίσης κάποιος διοικητής είχε θυμώσει μαζί τους γιατί να τον δείρουν μέχρι θανάτου…»
Η κουβέντα μεταφέρεται στο τι κάνει τους τελευταίους έξι μήνες, αυτός ο υπέροχος αναγνώστης μου…
Ήταν το βασικό άτομο που μας βοηθά στην περιοχή της Γαλάτειας και των γύρω χωριών. Έχει μοιραστεί πολλές φορές τόσο μαζί μας όσο και με τους λειτουργούς της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων, αυτά που γνωρίζει για πιθανούς τόπους ταφής και επίσης πληροφορίες για το ποιος μπορεί να γνωρίζει αυτά τα πράγματα…
Λέει:
«Τις περασμένες βδομάδες, μια γυναίκα ερευνητής από την Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων ήρθε να με δει κα με ρώτησε πολλές ερωτήσεις και με ρώτησε για αυτά που σου είχα πει στο παρελθόν και μοιράστηκα αυτά που γνωρίζω μαζί της… Ήθελε να της δείξω κάποιους πιθανούς τόπους ταφής και πήγα πάλι και της έδειξα…
Επισκέφτηκα επίσης διάφορες φορές και συνεχίζω να πηγαίνω σχεδόν κάθε δεύτερη μέρα στη Λίμνη της Γαλάτειας όπου βρίσκεται η ομάδα εκσκαφών της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων και μοιράζομαι μαζί τους αυτά που ξέρω για τους πιθανούς τόπους ταφής σε αυτή τη λίμνη…
Όπως γνωρίζεις υπάρχει ένα μικρό σπίτι μέσα στη λίμνη και μπροστά από το σπίτι αυτό μπορεί να είναι θαμμένοι ένας ή δύο «αγνοούμενοι». Πρέπει επίσης να ερευνήσουν για πιθανούς τόπους ταφής γύρω από το κάγκελο– το είπα στην ομάδα εκσκαφών που βρίσκεται εκεί…
Η περιοχή πίσω από το σπίτι προς τον λόφο, προς το χωριό πρέπει επίσης να ερευνηθεί αφού κάποιοι «αγνοούμενοι» Ελληνοκύπριοι μπορεί να είναι θαμμένοι εκεί… Θυμούμαι ότι είχες έρθει και έδειξες το μέρος αυτό στη ΔΕΑ το 2010 μαζί με ένα μάρτυρα… Όμως το μέρος αυτό δεν έχει ακόμα εκσκαφτεί…
Αν θυμάσαι τα πορίτζια που σου είχα δείξει, τη χαρουπιά – εκεί υπήρξαν κάποιες εκσκαφές αλλά χωρίς αποτέλεσμα… Είχα μιλήσει με κάποιους μάρτυρες για τα πορίτζια αυτά και είχα πει στη γυναίκα ερευνήτρια από το τουρκοκυπριακό γραφείο της ΔΕΑ ότι πρέπει να ψάξουν εκεί κάτω από το δρόμο. Ο πιθανός τόπος ταφής εκεί μπορεί να έμεινε κάτω από το δρόμο αφού εκείνος ο δρόμος δεν υπήρχε το 1974 – κατασκευάστηκε μετά ως χωματόδρομος… Χρειάζεται να ερευνήσουν πολύ προσεκτικά την περιοχή εκείνη.
Πριν από χρόνια, θα θυμάσαι ότι επίμονα είχα πει σε σένα και τη ΔΕΑ ότι μπορεί να υπάρχει ένας δεύτερος μαζικός τάφος στη λίμνη, εκεί που βρήκαν τον πρώτο μαζικό τάφο… Είχα πει τώρα στην ομάδα εκσκαφών ότι πρέπει να σκάψουν βαθιά, όχι μόνο σε βάθος μερικών ποδών, αλλά ότι πρέπει να σκάψουν σε βάθος τουλάχιστον 10 ποδών… Αν δεν έχουν μετακινήσει το δεύτερο μαζικό τάφο από εκεί, πρέπει να βρίσκεται εκεί…
Θα θυμάσαι ότι σου είχα δείξει μια παλλούρα κοντά στο δρόμο μεταξύ των χωριών Λειβάδια και Γαλάτεια… Πιστεύω ότι πρέπει να σκάψουν πίσω από την παλλούρα για να δουν αν κάποιος είναι θαμμένος εκεί… Υπάρχουν πληροφορίες ότι ένα άτομο μπορεί να είναι θαμμένο εκεί…
Έχω επίσης μοιραστεί αυτά που ξέρω με έναν αρχαιολόγο της ΔΕΑ που ζει στην περιοχή μας, για ένα πηγάδι στα Λειβάδια όπου είχαν βρει τα οστά τριών «αγνοουμένων»… Είμαι πολύ χαρούμενος ότι αυτά που τους είχα πει βγήκαν αληθινά και βρέθηκαν εκεί τα οστά τριών «αγνοουμένων»… Αυτό μας χαροποίησε… Το άτομο που τους είχε θάψει μου είχε πει προσωπικά που βρισκόταν ο τόπος ταφής και είχα τρέξει στον αρχαιολόγο για να του πω και να πάνε πίσω, να μην φύγουν από το χωράφι αυτό και να επιστρέψουν… Τελικά πήγαν πίσω και έσκαψαν την περιοχή που τους είχα πει και είμαι τόσο χαρούμενος που βρήκαν τα οστά…»
Ένας άλλος αναγνώστης επιμένει ότι υπάρχουν περισσότεροι «αγνοούμενοι» θαμμένοι στο χωράφι εκεί όπου η ΔΕΑ βρήκε τα οστά τριών ατόμων στα Λειβάδια…
Επιμένει ότι πρέπει να επιστρέψουν και να σκάψουν το άλλο μέρος του χωραφιού που δεν είχε εκσκαφτεί…
«Κοίτα» λέει, «απλά καθόμουν εκεί και τους άκουσα να συνομιλούν μεταξύ τους, χωρίς να δειλιάζουν… Φοβόμουν ακόμα και να αναπνεύσω… Ένας από αυτούς που ήταν αναμεμειγμένος στις δολοφονίες είπε «Έϊ! Ξέρετε; Βρήκαν τρεις εκεί… Αλλά δεν έσκαψαν την άλλη πλευρά του χωραφιού!!!» Έτσι αμέσως σκέφτηκα να σου τηλεφωνήσω… Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ… Πρέπει να πάνε πίσω στα Λειβάδια και να σκάψουν ξανά το χωράφι στα μέρη που σου είχαμε δείξει… Δεν έκαναν καθόλου εκσκαφές εκεί… Πρέπει να ψάξουν για ένα πηγάδι με στόμιο που δεν είναι κυκλικό αλλά ορθογώνιο… Από αυτά που έχω ακούσει πιστεύω ότι υπάρχουν περισσότεροι θαμμένοι σε εκείνο το χωράφι… Σε παρακαλώ ζήτα από τους λειτουργούς της ΔΕΑ να μην φύγουν από την περιοχή… Πρέπει να υπάρχουν περισσότερα άτομα θαμμένα σε εκείνο το χωράφι στα Λειβάδια…»
Φεύγουμε με τη Χριστίνα Παύλου Σολωμή Πατσιά για να πάμε πίσω στη Λευκωσία… Θα συνεχίσουμε να ερχόμαστε στη Γαλάτεια και να συνεχίζουμε τις έρευνες μας… Μέχρι να μην υπάρχει τίποτε άλλο για να ερευνηθεί, θα συνεχίσουμε να ερχόμαστε…
Ευχαριστώ τους αναγνώστες μου που μας βοηθούν με το θέμα αυτό και θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μας για την ανθρωπιστική τους προσέγγιση…

Photo: Η Χριστίνα και η Ferah στη Λίμνη στη Γαλάτεια…

(*) Article published on the 27th of November 2016, Sunday in POLITIS newspaper.

Friday, November 25, 2016

`The Ministry of Education is the Ministry of the Future…`

`The Ministry of Education is the Ministry of the Future…`

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

These are the words of Astrid Thors, the Chairperson of the Max van der Stoel Jury and former High Commissioner on National Minorities of the OSCE… She was speaking on the 24th of October 2016 at the Peace Palace at the Hague on the occasion of the Cypriot Association of Historical Dialogue and Research receiving this year, the prestigious Max van der Stoel Award. For the award, co-presidents of AHDR Alev Tughberk and Kyriacos Pachoulides were there…
We all know AHDR – its seat is at the Home for Cooperation on the buffer zone, right across the Ledra Palace Hotel… It is being supported by funds from Norway as well as having received support from EU and other countries and donors in the past…
The most important thing that AHDR has done for Cyprus is bringing teachers together, writing supplementary educational material, teaching ways of looking at our bitter past from multi perspectives, creating a space on the buffer zone – The Green Line – for people to meet and talk and drink coffee… No, it is not the Buyuk Khan in Nicosia where you just sit and have coffee and chat with your friends from both communities but that is all - this is the Home for Cooperation where things actually happen, not just drink coffee and chat… Seminars, conferences, exhibitions about our past showing ways about how to deal with our future…
We worked voluntarily with AHDR in their preparation for the book about `missing persons` - the supplementary educational material prepared for teachers to use in the schools in both Turkish Cypriot and Greek Cypriot communities… The book has been prepared in three languages: Turkish, Greek and English and already civil society in Lebanon has picked it up to use to demonstrate their own problem of `missing persons`… But it Cyprus it stayed there although some teachers took it and used it but when it came to the official Ministry of Education, none of the books prepared with so much care and effort and so much research have been picked up, looked at or praised… Or used… The officials of the education in the Turkish Cypriot community have no such intention to do that – the officials of the education of the Greek Cypriot community too have no such intention… AHDR's efforts might be recognized through awards and they might receive the Max van der Stoel Award from the hand of the Minister of Holland but this is like water flowing over the hand of the officials – they don't care and they have never shown any interest at all to sit down and at least take a close look at what AHDR has been doing…
Foreign Minister Koenders of Holland, during his speech at the award ceremony said in summary:
"This year's winner of the Max van der Stoel Award possesses those two virtues in abundance. From the moment travel restrictions between the two parts of Cyprus were relaxed, 13 years ago, the Association for Historical Dialogue and Research has quietly worked to foster mutual respect and understanding.
History cannot be denied; nor must it be forgotten.
But its misuse can become an obstacle to normal relations between peoples.
Its distortion can separate majority and minority communities.
Its manipulation can divide societies that should be united.
Mutual understanding cannot be imposed or declared. Take the Association's educational projects. They are not meant to teach one specific version of Cypriots' history; rather, they are meant to increase historical awareness and stimulate critical thinking. They show how different perspectives on shared history can coexist, without one perspective being favoured over another.
In the end, politicians cannot make Turkish Cypriots and Greek Cypriots live in harmony. Politicians cannot make people trust each other and build a society together. That will be up to Turkish and Greek Cypriots themselves.
The success of the Association for Historical Dialogue and Research demonstrates the power that communities themselves have to shape their relations. It serves as a shining example to other countries where relations between communities are strained.
The current Cypriot-led talks are reason to be hopeful about reunification. If and when reunification occurs, the need for mutual understanding will become even greater. As more and more Greek Cypriots and Turkish Cypriots meet each other, occasions for tensions and conflict will multiply. In that sense, the toughest challenge lies ahead. This award is not just meant to recognise past achievements; it also serves to encourage future efforts. The work of today's award winners is helping to advance the indispensable process of reconciliation. May it do so for many years to come.
I would now like to ask the two co-presidents of the Association for Historical Dialogue and Research to join me.
Kyriakos Pachoulides, Alev Tughberk, I am honoured to present the seventh Max van der Stoel Award to you both…`
The Chairperson of the Jury, Astrid Thors, in summary said:
"Various and conflicting historical narratives often contribute to the division of societies. Some historical narratives even perpetuate these divisions. The lack of cohesion within a society often threatens its stability and may increase the likelihood of opening up old wounds. For this reason, it is my firm belief that education should feature more prominently in peace negotiations. After all, our future and the future of the generations that follow us is framed in our educational system: it sets the stage for how we interact with different members of society. As I often say, `The Ministry of Education is the Ministry of the Future…` Having started as a bicommunal endeavour, AHDR's work is exceptional today because it now encompasses an inclusive inter-communal approach by engaging the Armenians, Maronites and Latins of Cyprus as well… Building peace also means that persons from different backgrounds can meet in structured and meaningful settings and that is something that AHDR provides. Shaping minds to think critically about history and preparing the members of all communities to accept different view on history is what drives AHDR. Reconciliation is the key. In fact, the remarkable work of the association on offering guidance to teachers to think critically about missing persons can serve in other contexts where the wounds of similar tragedies are still open… I hope that the example of AHDR and their openness to others can inspire all of us today along with other educators and civil society activists and decision makers globally…`
In their acceptance speech of the award, Alev Tughberk and Kyriacos Pachoulides said:
"AHDR receives this award with great gratitude. We need to highlight, though, that we strongly feel that this award is shared with all those in Cyprus, whose work promoted, over the last decades, inter-communal co-operation, mutual respect and understanding as the foundations for a sustainable, peaceful re-united Cyprus.
The establishment of AHDR in 2003 was the fruit of the determination and the aspiration of Cypriot educators, researchers and civil society activists, coming from various linguistic, ethnic, religious, social and educational backgrounds. Our common belief was and is that education can and should play a positive role in the transition from a deeply wounded, traumatized and segregated society into a society where reconciliation, peace and social cohesion prevail.
Through these years, AHDR provided opportunities to teachers, educators, researchers, students and the general public from all over the island to engage in a constructive and open dialogue. A dialogue on how our past can be approached in a critical manner and on how history can be taught in our schools, according to the current pedagogical trends based on the guidelines set by international and regional organizations and bodies, such as the Convention on the Rights of the Child, the UNESCO and the Council of Europe. Teacher training seminars and workshops, international conferences, research and supplementary educational material publications, activities for children and youth, public debates, historical tours and movie screenings are just some of the tools that AHDR uses in order to advance critical thinking and historical understanding in our society: two elements which we believe are necessary and crucial for any democratic society, especially for a conflict driven one like ours.
In our proposal on the reform of history education in Cyprus, we state that historical understanding not only enables us to understand the people distant in the past, but also contemporary people living next to or far away from us. In other words, by learning to think historically, we also learn to understand one another, accept and cooperate with each other. In this respect, we promote a history education that aspires to transform students' understanding of the world through the teaching of how to study the past and think historically. In our understanding of history education, political and ideological agendas should not distort history teaching, nor should history be used as a tool to consolidate division.
AHDR activities and projects, create the context within which individuals from across the existing divide interact in a meaningful way and cooperate with respect to or even despite their differences. A major achievement of AHDR is the establishment of The Home for Cooperation (H4C), a unique institution in the buffer zone in Nicosia, which is geographically and symbolically accessible to all people living in Cyprus. The H4C not only stands as one of the best concrete examples of what people in Cyprus can achieve through cooperation, but also operates as an incubator of future ideas and initiatives of individuals and groups from across the divide working together with a common vision for a re-united and peaceful country.
AHDR strongly believes and promotes, through its Policy Paper on Rethinking Education in Cyprus that this common vision can be better served by an education that prepares children and youth to live in a multi-cultural, multi-lingual and multi-faith society built on the values of human rights, trust, partnership, and equality.
We follow and support the efforts of the current political leaders in Cyprus, under the aegis of the United Nations, to reach a just, comprehensive and sustainable solution to the Cyprus problem. We take this opportunity to congratulate our UN friends on UN Day today. We believe that our political leaders have the determination to respond positively to the call of history and the need of our people for a re-united Cyprus. Following their example, we also believe that along with the political and geographical division, the division in the minds of people will be addressed. Trust and mutual respect should be consolidated. AHDR is proud of the work it has been doing over the years in this direction.
As we are all aware, recognition brings about motivation. Becoming a member of the community of organizations which have been honoured with the Award is highly encouraging for the Board, staff, members, friends and volunteers of the AHDR. Having received this prominent award, we are determined to work harder for the empowerment of the people of Cyprus to build bridges to defy hatred and fear and to move towards mutual understanding, forgiveness and reconciliation…."
We too congratulate the AHDR for all their efforts for peace and reconciliation… Perhaps the officials of the education departments of both communities can learn somethıng from the experience and efforts of AHDR…

30.10.2016

Photo: Kyriacos Paschulides and Alev Tughberk receiving award...

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 20th of November, 2016 – Sunday.

«Το Υπουργείο Παιδείας είναι το Υπουργείο του Μέλλοντος…»

«Το Υπουργείο Παιδείας είναι το Υπουργείο του Μέλλοντος…»

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Αυτά είναι τα λόγια της Astrid Thors, Προέδρου της Κριτικής Επιτροπής του Max van der Stoel και πρώην Υπάτου Αρμοστή για τις Εθνικές Μειονότητες του ΟΑΣΕ… Μιλούσε στις 24 Οκτωβρίου 2016 στο Παλάτι Ειρήνης στη Χάγη με την ευκαιρία της φετινής απονομής του διάσημου Βραβείου Max van der Stoel στον Κυπριακό Όμιλο Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας (ΟΙΔΕ). Παρόντες για την απονομή ήταν οι συμπρόεδροι του ΟΙΔΕ Alev Tughberk και Κυριάκος Παχουλίδης…
Όλοι μας ξέρουμε τον ΟΙΔΕ – στεγάζεται στο Σπίτι της Συνεργασίας στη νεκρή ζώνη ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας… Υποστηρίζεται από ταμεία στη Νορβηγία και στο παρελθόν έχει επίσης λάβει στήριξη από την ΕΕ και άλλες χώρες και δωρητές…
Το πιο σημαντικό πράγμα που έχει κάνει ο ΟΙΔΕ για την Κύπρο είναι να φέρει μαζί δασκάλους, να συγγράψει συμπληρωματικό εκπαιδευτικό υλικό, να διδάξει τρόπους για να κοιτάξουμε το πικρό μας παρελθόν από πολλές οπτικές γωνίες, να δημιουργήσει ένα χώρο στη νεκρή ζώνη – την Πράσινη Γραμμή – για τους ανθρώπους να συναντιούνται και να μιλούν και να πίνουν καφέ… Όχι, δεν είναι το Buyuk Han στη Λευκωσία όπου απλά κάθεσαι και πίνεις καφέ και μιλάς με τους φίλους σου και από τις δύο κοινότητες και μόνο αυτό – αυτό είναι το Σπίτι της Συνεργασίας, όπου συμβαίνουν πράγματα, δεν είναι μόνο καφές και κουβέντα… Σεμινάρια, συνέδρια, εκθέσεις για το παρελθόν μας, που μας δείχνουν τρόπους για το πως να αντιμετωπίσουμε το μέλλον μας…
Εργαστήκαμε εθελοντικά με τον ΟΙΔΕ στην προετοιμασία για το βιβλίο για τους «αγνοούμενους» - το συμπληρωματικό εκπαιδευτικό υλικό που ετοιμάστηκε για τους δασκάλους για να χρησιμοποιούν στα σχολεία και στην τουρκοκυπριακή και στην ελληνοκυπριακή κοινότητα… Το βιβλίο ετοιμάστηκε σε τρεις γλώσσες: τουρκικά, ελληνικά και αγγλικά και ήδη η κοινωνία των πολιτών στο Λίβανο το πήρε για να αναδείξει το δικό τους πρόβλημα «αγνοουμένων»… Όμως στην Κύπρο έμεινε εκεί, και παρόλο που κάποιοι δάσκαλοι το πήραν και το χρησιμοποιούν, το επίσημο Υπουργείο Παιδείας δεν πήρε κανένα από τα βιβλία που ετοιμάστηκαν με τόση προσπάθεια και φροντίδα και τόση έρευνα, ούτε τα κοίταξε ούτε τα επαίνεσε… Ούτε και τα χρησιμοποίησε… Οι αξιωματούχοι στην εκπαίδευση στην τουρκοκυπριακή κοινότητα δεν έχουν καμία πρόθεση να το κάνουν – οι αξιωματούχοι στην εκπαίδευση στην ελληνοκυπριακή κοινότητα επίσης δεν έχουν καμία τέτοια πρόθεση… Οι προσπάθειες του ΟΙΔΕ μπορεί να αναγνωρίζονται μέσα από βραβεία και μπορεί να έχουν πάρει το Βραβείο Max van der Stoel από τα χέρια του Υπουργού της Ολλανδίας αλλά είναι σαν νερό που κυλά πάνω στα χέρια των αξιωματούχων – δεν τους νοιάζει και ποτέ δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον για να καθίσουν και τουλάχιστον να δουν από κοντά τι κάνει ο ΟΙΔΕ…
Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας Koenders, στη διάρκεια της ομιλίας του στην τελετή βράβευσης είπε περιληπτικά:
«Ο φετινός νικητής του Βραβείου Max van der Stoel κατέχει αυτές τις δύο αρετές σε αφθονία. Από τη στιγμή που χαλάρωσαν οι περιορισμοί στη διακίνηση μεταξύ των δύο πλευρών στην Κύπρο, πριν από 13 χρόνια, ο Όμιλος Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας έχει εργαστεί αθόρυβα για να προωθήσει τον αμοιβαίο σεβασμό και την κατανόηση.
Η ιστορία δεν μπορεί να αγνοηθεί, ούτε θα πρέπει να ξεχαστεί.
Όμως η κατάχρηση της μπορεί να γίνει εμπόδιο στις κανονικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
Η παραμόρφωση της μπορεί να διαχωρίσει τις κοινότητες της πλειονότητας και της μειονότητας.
Η χειραγώγηση της μπορεί να διαιρέσει τις κοινωνίες που θα έπρεπε να είναι ενωμένες.
Η αμοιβαία κατανόηση δεν μπορεί να επιβληθεί ή να κηρυχθεί. Πάρτε για παράδειγμα τα εκπαιδευτικά προγράμματα του Ομίλου. Δεν έχουν σκοπό να διδάξουν μια συγκεκριμένη εκδοχή της ιστορίας των Κυπρίων, μάλλον έχουν σκοπό να αυξήσουν την ιστορική συνείδηση και να διεγείρουν την κριτική σκέψη. Δείχνουν πως οι διαφορετικές προοπτικές στην κοινή ιστορία μπορεί να συνυπάρχουν, χωρίς η μια προοπτική να ευνοείται έναντι μιας άλλης.
Στο τέλος, οι πολιτικοί δεν μπορούν να αναγκάσουν τους Τουρκοκύπριους και τους Ελληνοκύπριους να ζούνε αρμονικά. Οι πολιτικοί δεν μπορούν να αναγκάσουν τους ανθρώπους να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο και να κτίσουν μια κοινωνία μαζί. Αυτό εξαρτάται από τους ίδιους τους Τουρκοκύπριους και τους Ελληνοκύπριους.
Η επιτυχία του Ομίλου Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας αποδεικνύει τη δύναμη που έχουν οι ίδιες οι κοινότητες για να διαμορφώσουν τις σχέσεις τους. Χρησιμεύει ως λαμπρό παράδειγμα για άλλες χώρες όπου οι σχέσεις μεταξύ των κοινοτήτων είναι τεταμένες.
Οι τρέχοντες συνομιλίες Κυπριακής ιδιοκτησίας είναι ένας λόγος για να είμαστε αισιόδοξοι για την επανένωση. Αν και όταν συμβεί η επανένωση, η ανάγκη για αμοιβαία κατανόηση θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη. Καθώς περισσότεροι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι συναντούν ο ένας τον άλλο, οι περιπτώσεις πιθανής έντασης και σύγκρουσης θα πολλαπλασιαστούν. Με αυτή την έννοια, η δυσκολότερη πρόκληση βρίσκεται μπροστά μας. Το βραβείο αυτό δεν έχει σκοπό μόνο να αναγνωρίσει επιτεύγματα του παρελθόντος – έχει σκοπό να ενθαρρύνει μελλοντικές προσπάθειες. Το έργο των σημερινών νικητών του βραβείου βοηθά να προωθηθεί η αναγκαία διαδικασία της συμφιλίωσης. Ας ελπίσουμε ότι θα το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα.
Και τώρα θα ήθελα να ζητήσω τους δυο συμπροέδρους του Ομίλου Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας να έρθουν στο βήμα μαζί μου.
Κυριάκο Παχουλίδη και Alev Tughberk, είναι τιμή μου να σας απονείμω το έβδομο Βραβείο Max van der Stoel…»
Η Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής Astrid Thors είπε συνοπτικά:
«Διάφορες και αντικρουόμενες ιστορικές αφηγήσεις συχνά συμβάλλουν στη διαίρεση των κοινωνιών. Κάποιες ιστορικές αφηγήσεις ακόμα μπορεί να διαιωνίζουν αυτές τις διαιρέσεις. Η έλλειψη συνοχής μέσα σε μια κοινωνία συχνά απειλεί την σταθερότητα της και μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα να ανοίξουν παλιές πληγές. Για το λόγο αυτό, πιστεύω ακράδαντα ότι η εκπαίδευση πρέπει να έχει μια πιο περίοπτη θέση στις διαπραγματεύσεις ειρήνης. Άλλωστε το μέλλον μας και το μέλλον των γενιών που θα ακολουθήσουν πλαισιώνεται στο εκπαιδευτικό μας σύστημα: θέτει τα θεμέλια για το πως αλληλοεπιδρούμε με διάφορα μέλη της κοινωνίας. Όπως λέω συχνά, «Το Υπουργείο Παιδείας είναι το Υπουργείο του Μέλλοντος…». Έχοντας ξεκινήσει ως μια δικοινοτική προσπάθεια, το έργο του ΟΙΔΕ είναι σήμερα εξαιρετικό διότι τώρα περιλαμβάνει μια περιεκτική διακοινοτική προσέγγιση εμπεριέχοντας επίσης και τους Αρμένιους, τους Μαρωνίτες και τους Λατίνους της Κύπρου… Η οικοδόμηση της ειρήνης σημαίνει επίσης ότι τα άτομα από διαφορετικά υπόβαθρα μπορούν να συναντηθούν σε δομημένα μέρη με νόημα και αυτό είναι κάτι που παρέχει ο ΟΙΔΕ. Η διαμόρφωση των μυαλών για να σκέφτονται κριτικά για την ιστορία και η προετοιμασία των μελών όλων των κοινοτήτων να δεχτούν τις διαφορετικές απόψεις για την ιστορία είναι αυτά που κινητοποιούν τον ΟΙΔΕ. Η συμφιλίωση είναι το κλειδί. Στην ουσία, το αξιόλογο έργο του ομίλου στην προσφορά καθοδήγησης στους δασκάλους για να σκέφτονται κριτικά για τους αγνοούμενους μπορεί να χρησιμεύσει και σε άλλα πλαίσια όπου οι πληγές παρόμοιων τραγωδιών είναι ακόμα ανοικτές… Ελπίζω ότι το παράδειγμα του ΟΙΔΕ και το ανοικτό του πνεύμα μπορεί να μας εμπνεύσει όλους σήμερα μαζί με άλλους εκπαιδευτές και ακτιβιστές της κοινωνίας των πολιτών και φορείς λήψης αποφάσεων σε παγκόσμια κλίμακα…»
Στην ομιλία αποδοχής του βραβείου οι Alev Tughberk και Κυριάκος Παχουλίδης είπαν:
«Ο ΟΙΔΕ λαμβάνει το βραβείο αυτό με μεγάλη ευγνωμοσύνη. Πρέπει ωστόσο να επισημάνουμε ότι αισθανόμαστε έντονα ότι το βραβείο αυτό το μοιραζόμαστε με όλους εκείνους στην Κύπρο που το έργο τους έχει προωθήσει, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, διακοινοτική συνεργασία, αμοιβαίο σεβασμό και κατανόηση ως τα θεμέλια για μια βιώσιμη, ειρηνική, επανενωμένη Κύπρο.
Η ίδρυση του ΟΙΔΕ το 2003 ήταν ο καρπός της αποφασιστικότητας και της φιλοδοξίας Κυπρίων εκπαιδευτών, ερευνητών και ακτιβιστών της κοινωνίας των πολιτών, που προέρχονται από διάφορα γλωσσικά, εθνικά, θρησκευτικά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά υπόβαθρα. Η κοινή μας πεποίθηση ήταν και είναι ότι η εκπαίδευση μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει ένα θετικό ρόλο στη μετάβαση από μια βαθιά πληγωμένη, τραυματισμένη και διαχωρισμένη κοινωνία σε μια κοινωνία όπου επικρατούν η συμφιλίωση, η ειρήνη και η κοινωνική συνοχή.
Μέσα από αυτά τα χρόνια, ο ΟΙΔΕ παρείχε ευκαιρίες σε δασκάλους, εκπαιδευτές, ερευνητές, φοιτητές και το ευρύ κοινό από όλο το νησί για να συμμετάσχουν σε ένα εποικοδομητικό και ανοικτό διάλογο. Ένα διάλογο για το πως το παρελθόν μας μπορεί να προσεγγιστεί με ένα κριτικό τρόπο και πως η ιστορία μπορεί να διδάσκεται στα σχολεία μας, σύμφωνα με τις ισχύουσες παιδαγωγικές τάσεις με βάση τις κατευθυντήριες γραμμές που καθορίζονται από διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς και σώματα, όπως τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, την UNESCO και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Εκπαιδευτικά σεμινάρια και εργαστήρια για δασκάλους, διεθνή συνέδρια, εκδόσεις έρευνας και συμπληρωματικού εκπαιδευτικού υλικού, δραστηριότητες για παιδιά και νέους, δημόσιες συζητήσεις, ιστορικές περιηγήσεις και προβολές ταινιών είναι μόνο μερικά από τα εργαλεία που χρησιμοποιεί ο ΟΙΔΕ για να προωθήσει την κριτική σκέψη και την ιστορική κατανόηση στην κοινωνία μας: δύο στοιχεία τα οποία πιστεύουμε είναι αναγκαία και ζωτικής σημασίας για κάθε δημοκρατική κοινωνία, ιδιαίτερα μια κοινωνία που έχει γνώμονα τη σύγκρουση όπως η δική μας.
Στην πρόταση μας για τη μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης της ιστορίας στην Κύπρο, δηλώνουμε ότι η ιστορική κατανόηση όχι μόνο μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τους ανθρώπους στο παρελθόν, αλλά και τους σύγχρονους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας ή μακριά μας. Με άλλα λόγια, μαθαίνοντας να σκεφτόμαστε ιστορικά, μαθαίνουμε επίσης να κατανοούμε ο ένας τον άλλο, να αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλο και να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας. Σε αυτού το πλαίσιο προωθούμε μια εκπαίδευση ιστορίας που φιλοδοξεί να μεταμορφώσει την κατανόηση των μαθητών για τον κόσμο μέσα από τη διδασκαλία του πως να μελετούμε το παρελθόν και να σκεφτόμαστε ιστορικά. Σύμφωνα με την κατανόηση μας για την εκπαίδευση της ιστορίας, οι πολιτικές και ιδεολογικές ατζέντες δεν πρέπει να στρεβλώνουν την διδασκαλία της ιστορίας, ούτε και θα πρέπει η ιστορία να χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την εδραίωση της διαίρεσης.
Οι δραστηριότητες και τα προγράμματα του ΟΙΔΕ δημιουργούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο άτομα από τις δύο πλευρές της υφιστάμενης διαίρεσης αλληλοεπιδρούν με ουσιαστικό τρόπο και συνεργάζονται με σεβασμό προς, ή ακόμα και παρά, τις διαφορές τους. Ένα σημαντικό επίτευγμα του ΟΙΔΕ είναι η ίδρυση του Σπιτιού της Συνεργασίας (H4C), ενός μοναδικού θεσμού στη νεκρή ζώνη στη Λευκωσία που είναι γεωγραφικά και συμβολικά προσβάσιμο σε όλους τους ανθρώπους που ζουν στην Κύπρο. Το H4C δεν είναι μόνο ένα από τα καλύτερα απτά παραδείγματα για το τι μπορούν να επιτύχουν οι άνθρωποι στην Κύπρο μέσα από τη συνεργασία, αλλά λειτουργεί επίσης ως εκκολαπτήριο μελλοντικών ιδεών και πρωτοβουλιών ατόμων και ομάδων και από τις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής που εργάζονται μαζί με ένα κοινό όραμα για μια επανενωμένη και ειρηνική χώρα.
Ο ΟΙΔΕ πιστεύει ακράδαντα και προωθεί, μέσα από το Έγγραφο Πολιτικής για την Επανεξέταση της Εκπαίδευσης στην Κύπρο, ότι αυτό το κοινό όραμα μπορεί να εξυπηρετηθεί καλύτερα από μια εκπαίδευση που προετοιμάζει τα παιδιά και τους νέους για να ζουν σε μια πολύ-πολιτισμική, πολύ-γλωσσική, πολύ-θρησκευτική κοινωνία που στηρίζεται στις αξίες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της εμπιστοσύνης, του συνεταιρισμού και της ισότητας.
Παρακολουθούμε και υποστηρίζουμε τις προσπάθειες των σημερινών πολιτικών ηγετών στην Κύπρο, κάτω από την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, για επίτευξη μιας δίκαιης, περιεκτικής και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού προβλήματος. Παίρνουμε την ευκαιρία αυτή για να συγχαρούμε τους φίλους μας στα ΗΕ για την Μέρα των ΗΕ σήμερα. Πιστεύουμε ότι οι πολιτικοί μας ηγέτες έχουν την αποφασιστικότητα να ανταποκριθούν θετικά στο κάλεσμα της ιστορίας και την ανάγκη του λαού μας για μια επανενωνμένη Κύπρο. Ακολουθώντας το παράδειγμα τους, επίσης πιστεύουμε ότι μαζί με την πολιτική και γεωγραφική διαίρεση, θα αντιμετωπιστεί και η διαίρεση στα μυαλά των ανθρώπων. Η εμπιστοσύνη και ο αμοιβαίος σεβασμός πρέπει να παγιωθεί. Ο ΟΙΔΕ είναι περήφανος για το έργο που εκτελεί προς αυτή την κατεύθυνση όλα αυτά τα χρόνια.
Όπως όλοι γνωρίζουμε, η αναγνώριση φέρνει περαιτέρω κινητοποίηση. Το να είμαστε μέλος της κοινότητας οργανώσεων που έχουν τιμηθεί με το Βραβείο Max van der Stoel είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για το Συμβούλιο, το προσωπικό, τα μέλη, τους φίλους και τους εθελοντές του ΟΙΔΕ. Έχοντας λάβει αυτό το εξέχων βραβείο, είμαστε αποφασισμένοι να εργαστούμε σκληρότερα για την ενδυνάμωση του λαού της Κύπρου για να κτίσει γέφυρες και να αψηφήσει το μίσος και τον φόβο και να κινηθεί προς την κατεύθυνση της αμοιβαίας κατανόησης, της συγχώρεσης και της συμφιλίωσης…»
Και εμείς συγχαίρουμε τον ΟΙΔΕ για όλες τις προσπάθειες του για την ειρήνη και τη συμφιλίωση… Ίσως οι αξιωματούχοι των τμημάτων εκπαίδευσης και στις δύο κοινότητες μπορέσουν να μάθουν κάτι από την εμπειρία και τις προσπάθειες του ΟΙΔΕ…

Photo: Ο Κυριάκος και η Alev παραλαμβάνουν το βραβείο από τον Υπουργό Εξωτερικών της Ολλανδίας…

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 20th of November, 2016 – Sunday.

Monday, November 14, 2016

Israeli and Palestinian relatives of missing and victims of war working together: “The Parents’ Circle: Families’ Forum…”

Israeli and Palestinian relatives of missing and victims of war working together:
"The Parents' Circle: Families' Forum…"

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

Today I want to share with you the story of Israeli and Palestinian relatives of missing persons and victims of war working together… They have formed the "Parents' Circle: Families' Forum" where they get together and talk about their loss and do things together… Their common pain unites them for their common future… I have been following them and writing about them for some time and today I want to share with you what they think and what they do… According to Caitlin Bolnick writing for the Jewish Boston website, over 600 families who have lost a close family member as a result of prolonged conflict are working together at the association they have formed called `The Parents' Circle`…
Caitlin Bolnick writes:
"They have dedicated their lives to fostering peace and coexistence between Arabs and Israelis, with a focus on reconciliation and the creation of two states for two people.
We were fortunate to be able to sit down with two of their members, Bassam, a Palestinian and Robi, an Israeli. Bassam and Robi both lost children. Through their grief, they have worked tirelessly to advocate for reconciliation, peace within the region, and global awareness.

Q: I'm sorry to hear about your loss. How did you lose your children in the conflict?
Robi: David was a student at Tel Aviv university. He was a doing his master's and teaching philosophy and education. He was part of the peace movement. He didn't want to serve in the occupied territories. And he came to see me and said if I don't go, what happens to my students? He was teaching to kids who were being inducted into the army. He went. When the army came to tell me that he had been killed, the first thing I said was you may not kill anybody in the name of my child. A little later I came across a Palestinian that David had asked to see his papers. When he found out that David had been killed he was sorry to hear. This is the essence of all of the work we're doing. When you experience each other's humanity, that's how you end this conflict. That's what we call an emotional breakthrough.
Bassam: In the 16th of January 2007, Israel Border Police shot and killed my daughter in front of her school. Two days later she passed away in the hospital.

Q: How did the two of you find each other given the cultural, religious, ideological barriers?
Robi: I had met Bassam in a demonstration when we were trying to get the police to open an Inquiry. I went to the high court for Bassam when we didn't even really know each other that well. But then, we started to travel and we've been travelling together for something like five years. We've been all over the world together. I would want Bassam to be the mediator with the man who killed my son if that's any indication of how I feel about him.

Q: What do each of you think about the current efforts – or lack thereof – to make peace? Do you think a lasting peace between Palestinians/Israelis can be achieved with Netanyahu and Abbas in their current positions?
Bassam: We have no doubt that one day we will have peace. The problem now is that we don't have strong leadership, especially in Israel since they control [the territories]. They aren't ready to pay the political price. We will continue to work together until leadership follows us to achieve peace between our people.
Robi: I hardly can see the way that things are going now that there can be a constructive dialogue. And maybe that's one of the reasons to have a strong, on the ground movement toward peace. The Parents' Circle can be a catalyst for change. One of the things that we really believe in a long-term vision – a conciliation framework as an integral part of any peace agreement. Or else it's just a cease fire until the next time. More than ever, support must be given to groups on the ground pursuing peace. We cannot continue the cycle of violence.

Q: How is The Parents' Circle perceived in your respective communities?
Robi: We have a certain standing in our community. After all we've paid a very high price. Of course, there are people who do not agree with us, including other bereaved parents but we will not give up. Especially because we are so convinced that we have to find a way to reconcile. It doesn't mean that we have to love each other, but what it does mean is that there has to be some respect. Some kind of project where we can admit to each other's crimes. It would include reparations, admission of crimes. Nothing here is one-sided. Of course, there are people who don't agree with us in Israel and Palestine. I went back to South Africa to make a film about peace and we went to look at the Truth and Reconciliation Commission. Of course, Israel and Palestine is not South Africa. I think that in the long run, the hatred in South Africa was no more or less than what is happening in Israel and Palestine. If we can't reconcile, we might as well leave because there's no point.
Bassam: We have a respect for the people who pay the highest price, so we (Parents' Circle) have credit in our society. People listen [to us] and respect us. We have the right to speak and even though people might not agree with us, we feel safe and respected.

Q: I read a poll that said majorities of Israelis and Palestinians support a two-state solution. What do you think has to be done so that the popular will is heard by the political leaders on both sides?
Bassam: We need to share this land as one state, or two, or five. Otherwise, we will share our land as one big grave. Israel will need to finally have their own borders. Palestinians will need to finally have their own land.
Robi: Perhaps we have to get divorced to have to get remarried. It's very important that people will understand what will happen if we don't have a 2-state solution. Of course, in an ideal world a one state solution would be an ideal solution. But we don't live in an ideal world. People tend to forget why the State of Israel was created in the first place. It's very hard for people who live in Tel Aviv – the bubble – to know what's going on in the Occupied Territories and they need to know.

Q: What happens if the status quo continues?
Bassam: For more than 100 years, we've been using violence. Both sides are still not safe. We need to change our ways to accomplish our goals. Let's try non-violence for 50 years. I look at my children now joining peace movements and it is like a dream. On the ground, according to our activities, every day we have this hope and belief we are on the right path. Today we have over 600 people as part of The Parents' Circle. Even if we cannot change the situation, we will not let the situation change us. This mission has become our life.
Robi: If it continues the way it is, I think eventually there will be no Israel. It's just a question of time.

Q: What advice do you have for anyone who is struggling with forgiveness–who is still thinks revenge equals justice?
Bassam: If you want to take revenge, it's up to you and your choice. But if you want to take revenge, you must be prepared to die. For those struggling with forgiveness, you must first make peace with yourself and release yourself from the victim mentality. We are bigger than our pain and we are more than our sadness. It's very dangerous to be stuck in the painful prison of the past. Forgiveness is in fact my revenge. When you forgive your enemies, we let him go back to his roots- his humanity. If you take forgiveness as a way of life, you will see that you will live a life of peace both with yourself and others. For the religious people, our prophets forgive their people and those who try to harm them in all religions. Our prophets want to teach their followers that we can forgive just as they did.

Q: Can you tell us a little bit about what you both have been working on most recently?
Robi: We created a project called Steps for Peace: www.steps4peace.org. We travelled a lot in the West Bank and found Palestinian women who made embroidery and they couldn't afford good materials. It was sold for low prices and bought largely out of pity. We wanted to do something about that. We worked with a school in Tel Aviv and created an embroidered bird. We then took that bird and put it on shoes. We took it to New York and gave the shoes to Barbara Streisand and Meryl Streep and Cate Blanchett. We thought this would be a wonderful way to give incomes to Palestinian women, to support our message and to help the women's school. We launched it at the European Parliament in June. It was in Congress on International Peace day on September 21.

Q: Could you share any particularly hopeful anecdotes from the Parents' Circle for us?
Bassam: Every day we have a new story that gives us hope and more power to continue our mission. We had a Palestinian mother who had lost two sons. She was so angry that she couldn't even see Israelis/the other side as human. She participated The Narrative Project and told her story and she noticed the Israeli mothers start to cry when she told her story. One of the mothers got up and went to hug her. She was shocked. She never expected that to happen and with that she began to understand that there was no difference. She ended up joining the Parents' Circle and became very active."

The work of the grieving parents from Israel and Palestine show the way to peace and reconciliation if we can learn from their experiences…

22.10.2016

Photo: "We don't want you here!" installation of families…

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 13th of November 2016, Sunday.